O teu nome en coreano

Sobre esta calculadora

Que é o hangul

O hangul é o alfabeto do coreano. As súas letras agrúpanse en bloques, e cada bloque é unha sílaba: unha consoante, unha vogal e, ás veces, unha consoante final. 카 é ka (ㅋ e ㅏ), e 를 leva ㄹ ao comezo e ao final, coa vogal de apoio ㅡ no medio. Os nomes estranxeiros escríbense con el segundo como soan, non segundo como se escriben.

Do teu nome ao hangul, en dous pasos

1. Como soa. Primeiro pásase o nome á súa pronuncia no Alfabeto Fonético Internacional. En castelán é case automático, porque se pronuncia como se escribe: Javier é /xaˈbjeɾ/, co j que soa /x/ e o v que soa /b/.

2. Como se escribe ese son. Despois, cada son escríbese coa letra coreana que lle corresponde segundo a norma: xa é 하, e bje, 비에. O r final non pode pechar unha sílaba coreana, así que forma unha propia coa vogal de apoio ㅡ: 르. Resultado: 하비에르.

O que o coreano non ten

O coreano escribe o l e o r coa mesma letra, ㄹ. Non ten f nin v: o f escríbese con ㅍ (p) e o v, como o b, con ㅂ (Felipe, 펠리페; Víctor, 빅토르). O z e o c de ce e ci do castelán van con ㅅ (s), e o j e o g de ge e gi, con ㅎ (h): Jorge é 호르헤. O ll e o y fúndense coa vogal que os segue (Guillermo, 기예르모), igual que o ñ (Begoña, 베고냐).

O l dobre e as consoantes finais

A norma escribe dúas veces o l que vai entre vogais: unha ao final da sílaba anterior e outra ao comezo da seguinte. Por iso Julio é 훌리오 e Carlos, 카를로스. O l, o n e o m poden pechar unha sílaba, e tamén o c e o p diante doutra consoante (Víctor, 빅토르); as demais consoantes finais forman sílaba propia con ㅡ: o s de Carlos é 스 e o d de David, 드. O n diante de c ou g escríbese ㅇ, como en Domingo (도밍고) ou Ángel (앙헬).

Formas fixadas polo uso

Algúns nomes escríbense en Corea dunha forma que non sae da norma, case sempre porque recollen un trazo da súa lingua que as regras non ven: o catalán Josep é 주제프, co o que en catalán soa u. Para uns seiscentos nomes usamos a forma que máis se ve en Corea para persoas reais que se chaman así, e ensinámosche tamén as outras formas habituais.

Nomes en galego, catalán e éuscaro

Moitos nomes de España son galegos, cataláns ou vascos, e lémolos na súa lingua, sexa cal sexa a páxina na que os escribas. Cambian poucas letras: o x, que nas tres adoita soar como en galego (Xosé, 쇼세; Uxue, 우슈에), e en catalán o j e o g diante de e ou i, que soan como o j francés (Jan, 잔; Jordi, 조르디). Para saber en que lingua se le cada nome con x, j ou g, miramos onde naceu a xente que se chama así, segundo o INE: se polo menos dous de cada tres naceron en Galicia, en Euskadi e Navarra ou nas comunidades de lingua catalá, lese nesa lingua. Se o nome non está nesa lista, deducímolo de como se escribe: un x ao comezo ou detrás de n, r ou i soa como en galego (Xoel, 쇼엘; Breixo, 브레이쇼), e no resto, como en castelán (Alexandra, 알렉산드라).

Nomes doutros países

Cada vez máis xente en España e en América se chama Chloe, Liam, Mohamed ou Jennifer. Para os nomes doutros países que se levan en España, segundo o rexistro de nomes do INE, usamos a forma coa que se escriben en Corea para persoas de todo o mundo: Chloe é 클로이 e Jennifer, 제니퍼. Se o nome tamén é español, como Juliana ou Regina, lémolo en castelán e ensinámosche á parte como se escribe se se pronuncia como noutro idioma: Juliana é 훌리아나, e á portuguesa ou á inglesa, 줄리아나.